Medytacja, medytacja duchowa

Medytacja duchowa jest stanem umysłu. Istnieje tzw. medytacja czynna i medytacja bierna. Mówiąc o medytacji, w ogromnej większości przypadków myślimy o medytacji biernej.

Medytacja czynna, jak sama nazwa wskazuje, jest związana z określonym stanem umysłu w trakcie ruchu (na przykład spaceru, biegu, oglądania dzieła, krajobrazu). Słusznie uważa się, że każda prawdziwa medytacja jest modlitwą, a każda prawdziwa modlitwa jest medytacją. W islamie przywiązuje się szczególną wagę do codziennych modłów, ale zarazem jest hadis mówiący o tym, że muzułmanin modli się przez samo utrzymywanie rodziny. W kręgu chrześcijańskim znana jest jezuicka medytacja — medytacja w ruchu, czyli pozostawanie w łączności z Bogiem w trakcie spaceru.

Medytacja bierna jest świadomym wejściem w określony stan umysłu, ciało pozostaje bierne, najczęściej w pozycji siedzącej. W medytacji biernej ważne jest, by ciało nie przeszkadzało, czyli jego ułożenie winno być jak najwygodniejsze, a zarazem umożliwiać prawidłowy obieg energii w ciele.

Powszechnie uważa się, że medytacja jest wynalazkiem Dalekiego Wschodu. Nic bardziej mylnego; jeżeli przyjąć, że jest to świadome wejście w określony stan umysłu, to ta technika zawsze była dostępna na wszystkich kontynentach i we wszystkich czasach.

O jaki stan umysłu chodzi w medytacji? Najogólniej chodzi o jak najpełniejszą kontrolę myśli. Co to daje? Kontrolę otaczającej rzeczywistości, wchodzenie w coraz głębsze rozumienie siebie i świata, dystans do siebie, czyli panowanie nad emocjami, a zarazem dystans do świata wokół nas, przy pełnym i bardzo skutecznym zaangażowaniu w jego sprawy. Wymienione wyżej dobrodziejstwa to zaledwie mały procent korzyści odnoszonych z systematycznie prowadzonych medytacji.

W ramach proponowanego programu szkolenia prowadzona jest nauka medytacji naturalnej autorskiego opracowania Marii Bożeny i Wiesława Kornalewiczów. Świadomy rozwój duchowy wiąże się z systematycznym wykonywaniem medytacji.